در نقد شورای پنجم و عملکرد شهردار منتخب آن، بارها از اصطلاحی استفاده می نمودم با عنوان «منطق کج ساخت اکثریت» و مهمترین معمار آن را نیز «پویا دولابی» در شورای شهر ارزیابی می کردم که با این منطق کج، اکثریتی نامتجانس ساخته که «بذر رسوایی بعدی در شهرداری» را در خود دارد. اما این […]

در نقد شورای پنجم و عملکرد شهردار منتخب آن، بارها از اصطلاحی استفاده می نمودم با عنوان «منطق کج ساخت اکثریت» و مهمترین معمار آن را نیز «پویا دولابی» در شورای شهر ارزیابی می کردم که با این منطق کج، اکثریتی نامتجانس ساخته که «بذر رسوایی بعدی در شهرداری» را در خود دارد. اما این منطق کج ساخت اکثریت چه بود. این منطق کج چهار پایه داشت:

۱- مرزهای گفتمانی رعایت نشد: مهمترین ویژگی اکثریت شورای شهر این بود که از اصلاح طلب تا اصولگرا تا «حزب باد» در آن حضور داشت. پیدا نبود این اکثریت، ائتلاف اصلاح طلبان و مدرنیست هاست، ائتلاف بروکرات ها و تکنوکرات هاست، ائتلاف چه کسی با چه کسی است. اولین و بدیهی ترین شرط هر فعالیت سیاسی، داشتن مرز گفتمانی و هویت سازمانی و حیثیت مدنی-سیاسی است که خط‌کشی‌ها، الزامات و موضع‌گیری‌های قاطع و شفاف می طلبد و مانع از آن می شود با «هر کس نشست»، «با هر کس ائتلاف کرد» و «با هر کس اکثریت ساخت». اکثریتی که در شورا پدید آمده بود اساسا فاقد هر نوع هویت و حیثیت بود و مرزهای گفتمانی در آن به هیچ رو رعایت نشده بود. این به خودی مبارزه با فساد و ناکارمدی، تلاش برای توسعه و نیز ارتقای مدنیت را که والاترین اهداف اصلاح طلبان بوده، به حاشیه مطلق راند.

۲- حتما ما اکثریت باشیم: دومین پایه کج این اکثریت هدف گذاری این بود که حتماً ما برای تأثیرگذاری باید در اکثریت باشیم. اما حضرات در شورای شهر غافل از آن بودند که در حکومت های پارلمانی، اقلیت مؤثر از اکثریت منفعل به مراتب کارامدتر است.

۳- ساخت اکثریت بر اساس تقسیم امتیازات و منافع: سومین ویژگی این اکثریت این بود که ائتلاف شکل گرفته، شهرداری بندر بوشهر را مبدل به یک ملوک الطوایف کرده بود. معاونت‌ها و پست‌ها، بسان غنایم جنگی میان نیروهای نزدیک به هر یک از اعضای این ائتلاف تقسیم می شد و شهرداری در این سه سال جزایر منفک شده ای بود که هیچ هارمونی و هماهنگی برای انجام وظایف سازمانی‌اش از خود نشان نمی داد. حضور افراد در اکثریت با شرط و منطق «اگه رأی مرا می خواهی، نفر من باید فلان پست بگیرد»، به فرصت سوزی و روی کار آمدن برخی ناشایستگان ختم می شود که اینک نزدیک به ۱۵ نفر از آنان بازداشت و با انواع اتهامات رو به رو شده‌اند.

۴- آخرین و شاید مهم ترین عنصر خانه خراب کن برساختن چنین اکثریتی به اختلاط دو حوزه قانون گذاری و نظارت با اجرا بود. اکثریتی ساخته شده بود که خود را مالک الرقاب شهرداری می دانست و نهایتا نیز با نابود کردن مرز اجرا و نظارت، تفکیک قوا را در امر حکومت محلی چنان کمرنگ کرد که از معنا فرو افتاد.

رسوایی به بار آمده و معمار منطق کج این حادثه
ابوذر دهدار و روح الله نصرتی بازداشت شده اند. شاید در نهایت در دادگاه نیز از کلیه اتهامات تبرئه شوند، هنوز مسیر طولانی در پیش است که تمام زوایای آنچه در شهرداری و بر شهر و برهمه ما رفته است مشخص شود؛ اما فرجام این بازداشت ها هر چه باشد، بی تردید نباید از نظر دور داشت که این «منطق کج در ساختن اکثریت» بود که ما را به این نقطه رساند و البته معمار و مغز متفکر آن دکتر پویا دولابی، فرنگ رفتۀ شورای شهر که از میلان و فلورانس و دانته و میکل‌آنژ به روح الله نصرتی و امیر قاسمی و غلامعلی میگلی نژاد رسید.

به زعم من، پویا دولابی بیش از هر چهره دیگری در شورای شهر باید پاسخگوی وضعیت کنونی شهر باشد. پویا دولابی می توانست در بزنگاهی تاریخی با تغییر خط و مسیر، به ویژه در تابستان ۹۷، مسیری متفاوت برای خود، دوستانش، جریان سیاسی برآمده از آن و نیز شهر و شهروندانی که بخشی از سرنوشت آنان در ید قدرت او بود تعریف کرده و سامانی دیگر بسازد. او نپذیرفت و به اندازه یک عضو از ۵ عضو اصلی اکثریت در شورای شهر مقصر است و البته مضاف آن به نقش خودش و ایده‌هایش و شخصیتش بر می گردد که انتخابی چنان کرد. مسئولیت شناسی برای «دولابی یعنی استعفا از شورای شهر» و باز گشت به دانشگاه: شاید استادی خوب باشد؛ اما هرگز سیاست مدار حاذق و موقیعت شناسی نخواهد شد.

  • نویسنده : مرتضی رضایی فعال رسانه ای استان
  • منبع خبر : نصیر بوشهر